Karkonosze - ciekawe miejsca

Kotły i Skałki Karkonoszy

KOTŁY 

Śnieżne Kotły (czes. Sněžné Jamy)

Dwa najpiękniejsze i najlepiej wykształcone kotły polodowcowe wcinają się w północno – wschodnie zbocza Łabskiego Szczytu (Mały) i północno – zachodnie zbocza Wielkiego Szyszaka (Wielki). Rozdziela je skalista Grzęda. Dna kotłów znajdują się na wysokościach 1175 m n.p.m. (Małego) i 1240 m n.p.m. (Wielkiego). Górne krawędzie sięgają do ok. 1480 m n.p.m.. Skaliste ściany kotłów, bardzo bogato urzeźbione, osiągają do 200 m wysokości. Porozcinane są licznymi żlebami u wylotu których zalegają duże stożki nasypowe piargów. Na przedpolu Śnieżnych Kotłów uformowało się pięć wałów moren czołowych, pomiędzy którymi znajdują się Śnieżne Stawki  Wnętrze Śnieżnych Kotłów jest najlepszym w Karkonoszach przykładem krajobrazu alpejskiego. Zimą stanowią wybitnie niebezpieczny rejon ze względu na olbrzymie nawisy śnieżne na krawędziach i lawiny. Równocześnie ściany kotłów stanowią najlepszy w Sudetach teren wspinaczkowy. Śnieżne Kotły należą do najciekawszych i najcenniejszych miejsc pod względem przyrodniczym. Zwłaszcza Mały Śnieżny Kocioł i Żleb Bazaltowy. W zachodniej jego ścianie wychodzi na powierzchnię żyłą bazaltów, która dochodzi do wysokości 1400 m n.p.m. (najwyżej w Europie Środkowej). Dna kotłów porastają płaty kosodrzewiny poprzeplatane zespołami ziołorośli i traworośli. Śnieżne Kotły charakteryzują się również najbogatszą fauną. Jeszcze w XVIII wieku żyły tu niedźwiedzie i rysie.
Śnieżne Kotły od dawna przyciągały wędrowców. Dlatego też już w I połowie XIX wieku przy skale Czarcia Ambona nad Śnieżnymi Kotłami powstała pierwsza buda, w której wędrowcy mogli znaleźć schronienie. W 1837 roku właściciel okolicznych ziem, hr. Schaffgotsch wzniósł schronisko turystyczne. Po 1858 roku wzniesiono na jego miejscu nowy, murowany budynek, który z kolei został zastąpiony w latach 1896-97 przez okazały hotel górski z wieżą widokową. Po II wojnie światowej, do roku 1961 czynny był tu bufet, doraźnie można było otrzymać nocleg. W 1960 roku zamontowano tu pierwszy przekaźnik telewizyjny a obiekt został przeznaczony na Radiowo – Telewizyjną Stację Przekaźnikową. Obecnie budynek jest niedostępny dla turystów. W sytuacjach ekstremalnych, podczas nagłego załamania się pogody, wystąpienia bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia i życia turystów, można tu znaleźć schronienie.
Ciekawostkę stanowi fakt, że Czesi dopatrują się w kształcie budynku podobieństwa do krakowskiego grodu i ochrzcili go mianem Wawel, nazwę tą można spotkać na czeskich mapach turystycznych.

Śnieżne kotły można podziwiać z góry, ze szlaku czerwonego (graniowego), tzw. Główny Szlak Sudecki. W najbardziej atrakcyjnych miejscach znajdują się punkty widokowe zabezpieczone metalowymi barierkami, z których możemy zajrzeć w ich głąb. Ze Szrenicy – 1 godzina marszu.

Możemy również podziwiać je od dołu ze szlaku zielonego, Ścieżka nad Reglami, ze Szklarskiej Poręby do schroniska pod Łabskim Szczytem, szlak żółty – 2 ¼ godz. i stąd na szlak zielony – 10 min.

Kocioł Wielkiego Stawu

Duży kocioł polodowcowy w północno – wschodnim zboczu Smogorni. Ściany kotła sięgają 180-200 m wysokości. Zbocza pokrywają płaty kosodrzewiny oraz bogate ziołorośla. Zimą teren nad kotłem bardzo niebezpieczny, tworzą się nawisy śnieżne i schodzą lawiny, czego dowodem jest duża ilość głazów w jego zachodniej części. Kocioł jest znany z tego, że na jego dnie znajduje się największe jezioro w całych Karkonoszach . Na zachodnim brzegu kotła, na wysokości ok. 1330 m n.p.m. stał pomnik RGV (Towarzystwa Karkonoskiego) ku czci założyciela tej organizacji Teodora Donata. Składał się z pojedynczych kamieni, ufundowanych i przywiezionych tu przez członków RGV z odległych i egzotycznych gór. Po II wojnie światowej pomnik został zniszczony, może ze względu na niemiecki napisy. Można jeszcze odnaleźć pojedyncze kamienie z inskrypcjami.
W rejonie kotła na północno – wschodnim zboczu Smogorni stało kiedyś schronisko turystyczne. Zbudowane w 1889 roku z inicjatywy Towarzystwa Karkonoskiego (RGV), uroczyście otwarte 8 czerwca tego roku, któremu nadano nazwę Schronisko Księcia Henryka. Schronisko miało stanowić wzór dla pozostałych schronisk turystycznych. Schronisko oferowało 70 miejsc noclegowych w 21 pokojach, później rozbudowano je do 93 miejsc. Główną atrakcję stanowiła szklana weranda, z której roztaczała się panorama na kocioł Wielkiego Stawu. Schronisko z niewyjaśnionych przyczyn spłonęło w nocy z 9/10 października 1946 roku. 

Przez wierzchołek kotła przechodzi szlak czerwony (graniowy), „Droga Przyjaźni”, jednocześnie jest to odcinek Głównego Szlaku Sudeckiego, z którego można podziwiać zarówno kocioł jak i Wielki Staw.
Obecnie kocioł znajduje się w rezerwacie ścisłym parku narodowego i wyłączony jest całkowicie z ruchu turystycznego.

Kocioł Małego Stawu

Drugi co do wielkości kocioł polodowcowy w polskich Karkonoszach, który wcina się od północy w Równię pod Śnieżką, na zachód od Przełęczy pod Śnieżką i niedaleko na południe od Kotła Wielkiego Stawu. Ma 1000 m długości i 400-700 m szerokości. Skaliste ściany kotła bardzo mocno urzeźbione stanowią raj wspinaczkowy i są poprzecinane licznymi drogami wspinaczkowymi. Wielu żlebom nadano rozmaite nazwy, Korytarz Rzepióra (Liczyrzepy), Żleb Fajkosza, Żleb Piarżysty, Owcze Żebro i inne. Najbardziej znany jest Żleb Slalomowy, na którym od 1976 roku wiosną rozgrywano narciarskie zawody o Puchar Samotni, „Czekoladowy Slalom. Obecnie władze parku narodowego nie wyrażają zgody na tego typu imprezy.
Zimą teren jest bardzo lawiniasty, masy śniegu spadające do stawu potrafią rozbić skuwającą go grubą warstwę lodu. Stąd też w okresie zimowym zamykany jest niebieski szlak od Domku Myśliwskiego do schroniska Samotnia.
Zdarzały się wypadki śmiertelne, w 2003 roku i 2005 roku w lawinach śmierć ponieśli ratownicy GOPR, którzy brali udział w szkoleniu w tym rejonie.

Misę kotła wypełnia Mały Staw .Harmonijne piękno kotła z malowniczym stawem i równie pięknym schroniskiem nad jego brzegiem sprawia, że miejsce to uchodzi za jedno z najliczniej odwiedzanych, a widok z góry nosi nazwę nieprzypadkowo „Klasyczna Panorama”.

Kocioł można podziwiać od dołu  idąc z Karpacza szlak niebieski – 1 ½ godz,, ale najbardziej efektownie prezentuje się z punktów widokowych umieszczonych na czerwonym szlaku (graniowym). Można tu dotrzeć na kilka wariantów, np. od schroniska Samotnia niebieskim szlakiem do „Spalonej Strażnicy” i w prawo czerwonym szlakiem  – ½ godz.
Można również dojść z Karpacza przez Polanę, szlak niebieski – ¾ godz. i z Polany zielonym szlakiem do „Słonecznika” – ¾ godz. i w lewo czerwonym szlakiem do „Spalonej Strażnicy”, po drodze Kocioł Wielkiego, dalej Kocioł Małego Stawu.

Kocioł Łomniczki

Największy kocioł polodowcowy w polskich Karkonoszach, jednocześnie najdalej wysunięty na wschód. Wcina się w północne zbocze Równi pod Śnieżką, pomiędzy Kopą i Śnieżką. W związku z tym, że ma nieco odmienny charakter niż pozostałe kotły polodowcowe, brak wykształconych moren, nie był klasyfikowany w tej kategorii. Zbocza zachodnie i północne są skaliste, natomiast północno – wschodnie i wschodnie pokrywają rozległe rumowiska skalne. Krawędź kotła znajduje się na wysokości ponad 1300 m n.p.m.. Po zachodnim zboczu, od strony Równi pod Śnieżką spływa efektownymi kaskadami Łomniczka. Miejsce to nosi nazwę Jaru Łomniczki. Zimą Kocioł Łomniczki jest bardzo lawiniasty, stąd czerwony szlak od schroniska nad Łomniczką do Przełęczy pod Śnieżką jest zamknięty. Mimo to zakaz często świadomie łamany jest przyczyną wypadków, w tym śmiertelnych np. 30 XII 2001 roku. Z kolei latem po ulewnych deszczach zboczami kotła schodzą potoki gruzowo – błotne (mury) zaznaczające się w krajobrazie dobrze widocznymi rynnami. Dla przykładu w 2011 roku widoczne były 23 ślady takich spływów.
Jak niebezpieczny jest to teren zimą świadczy jeszcze fakt z roku 1902 kiedy to gigantyczna lawina śnieżna zniszczyła nowo wybudowane schronisko. Schronisko zostało zmiecione do fundamentów, resztki przeniosła 700 m w dół, aż do górnej granicy lasu.

W Kotle Łomniczki, poniżej Przełęczy pod Śnieżką znajduje się Symboliczny Cmentarzyk Ofiar Gór.
>>>więcej informacji zakładka: “Karkonosze – Ciekawe miejsca”, Symboliczny Cmentarzyk Ofiar Gór 

Z Karpacza Górnego do Kotła Łomniczki dojdziemy, szlak czerwony  – 2 ¼ godz..

 

SKAŁKI 

Cechą charakterystyczną Karkonoszy są również granitowe ostańce skalne – grupy skał zachowane dzięki dużej twardości i idącej z nią w parze zmniejszonej wrażliwości na procesy wietrzenia. Popularność tych skał wynika z ich fantazyjnych kształtów oraz licznych przepowiedni i legend, które z kolei przyczyniły się do nadania im tajemniczych nazw jak np. Pielgrzymy, Słonecznik, Trzy Świnki i inne.

Pielgrzymy

Największa grupa skalna w Karkonoszach, jednocześnie najpopularniejsza, najokazalsza i najpiękniejsza. Pielgrzymy położone na wysokości 1204 m n.p.m. na spłaszczeniu północno – wschodniego zbocza Smogorni, na górnej granicy lasu. Składa się z trzech ogromnych skał, których wysokość dochodzi do 25 m. Warto przyjrzeć się skomplikowanej rzeźbie tych skał, utworzonej przez wiatr, wodę, mróz i czas. Na ich powierzchni występują naturalne kociołki wietrzeniowe, kiedyś uważane za pogańskie misy ofiarne. Widoczne z bardzo daleka, z różnych miejsc, stanowią charakterystyczny element Karkonoszy.  Pielgrzymy to wspaniały punkt widokowy na Śnieżkę.
Uwaga! Na wierzchołki skał nie prowadzi szlak, brak jakichkolwiek zabezpieczeń sprawia, że są niebezpieczne i należy zachować szczególną ostrożność podczas wchodzenia i schodzenia.
Ich nazwa wzięła się od charakterystycznego kształtu przypominającego postacie podążających gdzieś wędrowców. Dawniej przyrównywano je do ruin miasta, a nazywano je Trzy Wdowy, Trzy Turnie, Trzy Kamienie.
Były znane od dawna. Ich opis pojawia się w przewodniku z 1849 roku, w którym autorka przytacza interesujący opis, że w 1757 roku piorun zniszczył północną część skał.
Otoczenie skał stanowią torfowiska i źródliska z interesującym zespołem roślin kwiatowych i mszaków.

Do skał najprościej dotrzeć można z Karpacza Górnego, od Świątyni Wang niebieskim szlakiem na Polanę – ¾ godz. i stąd żółtym szlakiem do skał  – ½ godz. Przy Pielgrzymach kończy się (zaczyna), zielony szlak Ścieżka nad Reglami, którym możemy przejść aż do Jakuszyc.

Słoneczniki

Obok Pielgrzymów jedna z najpiękniejszych i najbardziej znanych grup skalnych w Karkonoszach. Znajduje się na Głównym Grzbiecie, na północno – wschodnim stoku Smogorni na wysokości 1423 m .n.p.m. niedaleko Kotła Wielkiego Stawu. Tworzy ją granitowa grzęda złożona z kilku spękanych baszt o wysokości do 12,5 m. Północny filar nieco odstawiony od pozostałych, swoim wyglądem przypomina ludzka postać. Stanowi wspaniały punk widokowy, ale Uwaga! na wierzchołki skał nie prowadzi szlak, brak jakichkolwiek zabezpieczeń sprawia, że są niebezpieczne i należy zachować szczególną ostrożność podczas wchodzenia i schodzenia.

Słonecznik jest najlepiej widoczną skałą w całym masywie, stąd fakt, że była już umieszczana na XVI-wiecznej mapie Karkonoszy, stanowi wybitny punkt orientacyjny na dość wyrównanym Śląskim Grzbiecie. Jej położenie sprawia, że dla mieszkańców Przecieki, Borowic i Podgórzyna stojące nad nią słońce oznacza południe. Słonecznik stanowi również rolę zegara. Stąd dawna nazwa Południowy Kamień, choć w języku czeskim i niemieckim nazwa ta pozostaje do dziś.
Dawniej nazywany był również Diabelskim Kamieniem, Gniazdem Ducha Gór (tu według dawnych podań miał swoją siedzibę). Ze Słonecznikiem wiąże się kilka legend. Wg jednej z nich w skałę zamienił się diabeł, który zamierzał zasypać Wielki Staw, a wodą zalać całą Kotlinę Jeleniogórską. Kiedy przenosił ostatni, wielki głaz w kościołach rozległy się dzwony na południowy Anioł Polski, które oznaczały dla niego wyrok – zamianę w skałę. Wg innej w skałę zamienił się sam Duch Gór, który zamierzał zbudować nad Wielkim Stawem swój zamek, ale musiał zdążyć również przed dzwonami na południowy Anioł Pański. Kiedy już kończył spotkał staruszkę, która zbierała zioła. Zaproponowała mu wspólny odpoczynek, po którym chciał dokończyć budowę, ale dzwony stały się dla niego również wyrokiem – zamienił się w skały.
Po 1945 r. nadano im nazwę Głazu Tetmajera, ale ta nazwa nie utrzymała się. Do 1945 roku Słonecznik był pomnikiem przyrody, a obecnie znajduje się w rezerwacie ścisłym Karkonoskiego Parku Narodowego.
Przy Słoneczniku znajduje się węzeł szlaków. Na północ odchodzi (początek) żółty szlak do Borowic i Przesieki, który przechodzi obok Pielgrzymów. Niedaleko zaczyna się zielony szlak do Karpacza przez Polanę, którym można dojść aż do Przełęczy Okraj. Obok przechodzi również czerwony szlak (graniowy), „Droga Przyjaźni”, Główny Szlak Sudecki na Przełęcz Karkonoską (kierunek zachodni), na Przełęcz pod Śnieżką (kierunek wschodni).
Nieopodal znajdują się widoczne ruiny. Stało tu popularne schronisko Księcia Henryka. Powstało w 1889 r. z inicjatywy i funduszy RGV (Towarzystwa Karkonoskiego). Był to wówczas najnowocześniejszy obiekt w Karkonoszach, wyposażony we wszelkie instalacje i udogodnienia techniczne. Miał 30 pokoi i 70 miejsc noclegowych. Stał na wysokości 1420 m n.p.m.. Szczególną popularnością schronisko cieszyło się w zimie, zwłaszcza tor saneczkowy na Polanę i dalej do Świątyni Wang. Od schroniska prowadziły też długie zjazdy saniami rogatymi do Karpacza o długości 8 km i równie długi do Miłkowa. Schronisko spłonęło w nocy z 9/10 października 1946 roku.

Do Słonecznika najprościej dotrzeć od Świątyni Wang szlakiem niebieskim na Polanę – ¾ godz., stąd szlakiem zielonym do skał  – ¾ godz.

Uwaga! szlak ten każdego roku od 10 do 31 kwietnia jest zamykany przez KPN, który pragnie zapewnić jak najlepsze warunki ginącym gatunkom zwierząt, podlegającym ochronie prawnej.

Czarcia Ambona

Granitowa silnie spękana grupa skalna na zachodnim zboczu Wielkiego Szyszaka nad Śnieżnymi Kotłami. Znajduje się na wysokości 1490 m n.p.m. Stanowi bardzo atrakcyjny punk widokowy. Miejsce to było bardzo popularne wśród gości już w XIX wieku. Najpierw do skały dostawiono drewniany szałas, w którym sprzedawano turystom gorące napoje i gorzałkę. W 1837 roku właściciel tych ziem hrabia Schaffgots wybudował w miejscu szałasu małe schronisko. Było całe z drewna, oferowało zaledwie nocleg dla dwóch osób. Mieściło bufet, z którego korzystali przechodzący tędy turyści, których celem wycieczki była ta widokowa grupa skalna, a także bliskie Śnieżne Kotły. Popularność tego miejsca wciąż rosła i w roku 1860 stanął tu duży, murowany budynek z 21 miejscami noclegowymi, restauracją na 50 osób i widokową altaną. W latach 1896-97 zbudowano tu na ówczesne czasy luksusowy, górski hotel z 44 dwułóżkowymi pokojami, restauracją z kilkoma salami i wieżą widokową. Wieża ta liczyła siedem kondygnacji, na szycie zapalano światło informując potencjalnych gości o wolnych miejscach i w ten sposób ich zapraszając.
W czasie II wojny światowej hotel był miejscem wypoczynku lotników niemieckiej Luftwaffe. Po wojnie turyści mogli tu jeszcze skorzystać z tutejszej kuchni i bufetu. W 1961 roku obiekt znacznie pomniejszono i przeznaczono na Radiowo-Telewizyjną Stację Przekaźnikową, która funkcjonuje do dziś. W latach 1974-78 przeprowadzono remont budynku wyburzając większość jego wnętrza.
Obiekt jest obecnie niedostępny dla turystów. Wyjątek stanowią sytuacje ekstremalne, kiedy zagrożone jest zdrowie i życie turystów w związku z nagłą zmianą (załamaniem) się warunków atmosferycznych. Wtedy można liczyć na schronienie.

Do skał prowadzi ze Szrenicy czerwony szlak (graniowy) „Droga Przyjaźni”, Główny Szlak Sudecki – 1 ½ godz.

    
Twarożnik (czes. Tvarožnik)

Bardzo charakterystyczna i popularna granitowa skałka. Wznosi się na Głównym Grzbiecie pomiędzy Szrenicą i Sokolnikiem, powyżej Mokrej Przełęczy na wysokości 1320 m n.p.m. Mierzy ok.12,5 m. Nazwę zawdzięcza kształtowi spiętrzonych bloków skalnych. Do kształtu „gomółki sera” (najwyższego głazu) nawiązywały legendy. Skała usytuowana jest na samej granicy o czym świadczy słupek graniczny na samym jej wierzchołku.
Skała łatwo dostępna, od Szrenicy czerwony szlak (graniowy), Główny Szlak Sudecki. Przy Twarożniku ma swój początek (koniec) szlak nazywany „Drogą Przyjaźni Polsko – Czeskiej” (czes. „Cesta česko – polského přatelství”), który prowadzi stąd granią Karkonoszy do Przełęczy Okraj i posiada ok. 28 km długości. Wspólny szlak powstał w 1961 roku i prowadzi na zmianę polską i czeską stroną grzbietu. Wcześniej oba państwa stosowały własne oznaczenia szlaku.
W okolicy Twarożnika znajduje się przejście graniczne, przez które żółtym szlakiem w 10 min możemy dojść do schroniska po czeskiej stronie Vosecká bouda.
Rozciągają się stąd piękne widoki na masyw Szrenicy. Niektóre źródła podają, że przy dobrej widoczności można dojrzeć górę i zamek Chojnik.

Trzy Świnki (czes. Svínské kameny)

Bardzo malownicza grupa skalna po obu stronach granicy. Znajduje się na południowym zboczu Szrenicy na wysokości 1290 m n.p.m. Kilkumetrowe granitowe skały o fantazyjnych kształtach dochodzą do 8 m wysokości.
Jedna z legend o skałkach mówi, że są wynikiem gniewu Ducha Gór na jednego z bogatych i skąpych gospodarzy, który sam ukradł i wyniósł trzy swoje świnie obciążając o kradzież swego pasterza. Duch Gór chwycił gospodarza i zaniósł na Szrenicę gdzie z kosówek wyszły te świnki, zaczęły nagle rosnąć do wielkich rozmiarów, a potem pękły i zamieniły się w głazy.
Skały były świadkiem tajemniczej zbrodni. W 1871 roku został tu podstępnie zamordowany jeden ze stałych mieszkańców Voseckiej boudy. Nigdy do końca nie wyjaśniono okoliczności jego śmierci. Najprawdopodobniej został zamordowany i obrabowany przez bezdomnego, który widział go jak gra w karty w Nowej Śląskiej Budzie (dzisiejsze schronisko na Szrenicy). Wracającego do domu napadał, zamordował i obrabował. Na jednej ze skał był wyciosany napis upamiętniający tą tragedię, jednak czas i przyroda zrobiły swoje. Dzisiaj trudno jest się tego doszukać.

W rejonie Trzech Świnek znajduje się rozdroże szlaków, na północ wiedzie stąd zielony szlak, którym dojdziemy do górnej stacji wyciągu krzesełkowego ze Szklarskiej Poręby, a dalej do kolejnej formacji skał Końskie Łby.
Dojście ze Szrenicy – ¼ godz.

Końskie Łby

Charakterystyczna i malownicza grupa dużych skał granitowych na załamaniu północnego zbocza Szrenicy, na wysokości ok. 1290 m n.p.m. Najwyższa ze skałek ma ok. 15 m. Na wierzchołkach znajdują się kociołki wietrzeniowe. Nazwę zawdzięczają swoim charakterystycznym kształtom. Bardzo dobrze są widoczne ze Szklarskiej Poręby, często są mylone z właściwym szczytem Szrenicy. Ze skałek roztacza się wspaniała panorama na Góry Izerskie, Kotlinę Jeleniogórską a w dole na pierwszym planie Szklarska Poręba i jej otoczenie.

Do skałek ze Szrenicy prowadzi czarny szlak, można tu również dotrzeć szlakiem zielonym, Ścieżką nad Reglami, która prowadzi z Jakuszyc przez Halę Szrenicką aż do Przełęczy Karkonoskiej.

Krucze Skały

Imponująca grupa skalna na prawym brzegu rzeki Kamienna w Szklarskiej Porębie na wysokości 700 m n.p.m. Tworzą ją dwa duże granitowe giganty, opadające ku rzece progiem o wysokości 30 m przepaścią (to jest ok. 10 pięter w bloku). Na powierzchni występują dobrze wykształcone kociołki wietrzeniowe. Na szczycie znajduje się efektowny punkt widokowy, zabezpieczony metalowymi barierkami. Widać stąd fragment szosy krajowej nr 3 do przejścia granicznego w Jakuszycach, w dole koryto rzeki Kamienna, Krzywe Baszty, część miasta i lasy należące już do Gór Izerskich. Na wschodnim wierzchołku postawiono w 1923 roku drewniany krzyż dla upamiętnienia mieszkańców Szklarskiej Poręby, którzy polegli podczas I wojny światowej.
Krucze skały są wykorzystywane przez szkołę górską, która oferuje między innymi spacer po linowych mostkach nad przepaścią, zjazdy na linach, tzw. tyrolkę oraz wiele innych atrakcji podnoszących poziom adrenaliny. Oczywiście wszystko za stosowną opłatą.

Dojście do Kruczych Skał jest bardzo proste, w mieście trzeba dojść do ulicy Mickiewicza, którą idziemy w górę do miejsca gdzie będzie oznaczenie, odbiegać będzie leśna ścieżka do skał.

Kukułcze Skały

Okazała grupa graniowych skał, która ciągnie się na wysokości 1053 – 1125 m n.p.m. Stoją na zalesionym grzbiecie pomiędzy doliną Szrenickiego Potoku i Bystrego Potoku. Składają się z trzech baszt skalnych, z których środkowa ma postać wielkiej iglicy o wysokości 7 m i nosi nazwę Wahadła ze względu na możliwość wprawienia jej w ruch. Skały stanowią teren wspinaczkowy. Prowadzi przez nie kilka krótkich ale trudnych dróg.

Kukułcze Skały można podziwiać z żółtego szlaku, który prowadzi ze Szklarskiej Poręby do schroniska pod Łabskim Szczytem – 2 ¼ godz. i dalej do stacji przekaźnikowej nad Śnieżnymi Kotłami – kolejna 1 godz.

Sowie Skały

Grupa spękanych ciosowo Wierzyc skalnych. Położona na wysokości 670 m n.p.m. a sama wznosi się na wysokość ok. 10 m. Ze szczytu ładna panorama, niestety coraz bardziej przesłonięta drzewami okalającego ją lasu.
Grupę skalną można pozdrawiać z niebieskiego szlaku, który prowadzi ze Szklarskiej Poręby Górnej do Szklarskiej Poręby Dolnej, a po drodze mijamy jeszcze inne wspaniałe formacje skale.

Chybotek

Kilkumetrowej wysokości grupa skalna położona na wysokości 565 m n.p.m. Najwyżej położony ma ok. 4 m średnicy i wygląda jakby był odwrócony „do góry nogami”. Wspiera się o podstawę tak mało powierzchnią, że sprawia wrażenie jakby za chwile miał spaść. Ze względu na swój nietypowy kształt, skałka dość wcześnie stała się popularna atrakcją. Turyści zaczęli ja odwiedzać już w XIX wieku. Wg legend pod Chybotkiem ukryte jest wejście do podziemnego skarbca. Nazwę zawdzięcza temu szczytowemu głazowi, który wsparty tylko w kilku miejscach daje się „rozchybotać” przy użyciu niewielkiej siły rąk.

Dawniej nazywana była Misą Cukru, jako że najwyższy blok kojarzył się z cukierniczką. Nazwano go również Siedmiokątny Kamień.
Do Chybotka można dojść niebieskim szlakiem, który prowadzi ze Szklarskiej Poręby Górnej do Szklarskiej Poręby Dolnej.

Grób Karkonosza i Złoty Widok

Prostokątna płyta z granitu umieszczona na wysokości ok. 590 m n.p.m. bezpośrednio nad opadającą w dół skarpą to tzw. Grób Karkonosza. Nie ma on nic wspólnego z faktyczna mogiłą, to miejsce symboliczne. Wg legendy to tutaj Duch Gór wypędzony ze swej kryjówki na Równi pod Śnieżką skonał z tęsknoty za górami.
Złoty Widok to granitowe, bogato urzeźbione skały, kilkumetrowej wysokości, położone na wysokości 585 m n.p.m. Na ich powierzchni występują dobrze wykształcone kociołki wietrzeniowe. Poniżej skałek jest spore spłaszczenie, które stanowi jednocześnie punkt widokowy na Karkonosze zachodnie, coraz bardziej zarastający lasem.

 

Materiały źródłowe:
1. Adamczak Sławomir, Karkonosze Polskie i Czeskie – przewodnik, wyd. I (dodruk), wyd. Agencja „TD” – Wydawnictwo Turystyczne, Warszawa 2003.
2. Brygier Waldemar, Karkonosze Polskie i Czeskie – przewodnik, wyd. Oficyna Wydawnicza REWASZ, Pruszków 2013.
3. Czerwiński Janusz, Sudety – przewodnik, wyd. Wydawnictwo Kartograficzne Eko-Graf, Wrocław 2005.
4. Staffa Marek, Wędrówka przez Sudety Zachodnie – przewodnik turystyczny, wyd.
Wydawnictwo PTTK „KRAJ” – Warszawa-Kraków 1989.
5. Staffa Marek, Słownik geografii turystycznej Sudetów T3, Karkonosze, wyd. Wydawnictwo PTTK „KRAJ”, Warszawa-Kraków 1993.

Mapy:
1. Polskie i Czeskie Karkonosze, skala 1:25 000, wyd. Wydawnictwo Turystyczne PLAN, wyd.12, Jelenia Góra 2009.
2. Szlaki turystyczne Karkonoszy – schematy z podanymi czasami przejścia, opracowanie Janusz Parchimowicz, Andrzej Stachiewicz, wyd. Wydawnictwo NEFRYT, Szczecin 1997.

Ponadto: Własne spostrzeżenia i doświadczenia zdobyte na karkonoskich szlakach.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *